Wie is Ondeugende Spruit?

dinsdag 19 januari 2016

Schreeuwen

Je hoort ze vast wel eens, moeders die schreeuwen naar hun spruiten. Helaas maak ik mijzelf hier ook wel eens schuldig aan... Natuurlijk wil ik dit liever voorkomen, maar soms zijn er van die situaties waarin ik mijzelf niet meer kan inhouden. Laten we het houden op een samenloop van omstandigheden. Ik deel met jullie een paar momenten wanneer ik mijzelf niet meer kan inhouden.


'STOP!'


De oudste spruit kan goed met zijn loopfiets overweg. Helm op en gaan! Wat echter nog een lastig puntje blijft is wanneer de stoep ophoudt en de weg waar de auto's rijden begint. Op momenten dat hij vooruit is geracet met zijn loopfiets en ik hem zonder blikken of blozen met het voorste wieltje van zijn loopfiets in de buurt van de stoeprand zie komen, schreeuw ik met klotsende oksels en rode vlekken in mijn gezicht 'STOP'! 

'Samen spelen!'


De jongste en de oudste spruit zijn echte broertjes. Ze kunnen niet met en ze kunnen niet zonder elkaar. Spelen het liefst op het zelfde moment met het zelfde speelgoed, met als resultaat dat ik meerder keren in afzienbare tijd moet ingrijpen. Oplossingen als ander speelgoed aanbieden, ze uit elkaar halen helpt voor luttele seconden en heeft het zelfde resultaat als water naar de zee dragen....GEEN! Na ze voor de 10e keer uit elkaar te hebben gehaald en te hebben bemiddelt in de situatie betrap ik mijzelf er vaak genoeg op dat ik met flinke schreeuw de boel voor de laatste keer op afstand probeer op te lossen....

'Niet gooien!'


De spruiten zijn prima werpers. Onderhands of bovenhands dit maakt ze niets uit, alles beland met een flinke boog en snelheid door het hele huis. De keuze voor het voorwerp is ook makkelijk, namelijk het geen dat binnen handbereik ligt. Zo vliegen er hier dagelijks schoenen, duplo blokjes, eten, flesje (en ga zo maar door) in het rond. Bij de eerste worpen heb ik nog het geduld om uit te leggen dat dit niet de bedoeling is en wat de consequenties zijn, echter raakt dit geduld naar de zoveelste worp toch echt op. Ik hoor mijzelf dan ook schreeuwen: Niet gooien!


Natuurlijk weet ik heel goed dat hoe meer en hoe harder je schreeuwt dat ze nog minder gaan luisteren. Dat het uiteindelijk ook niet het gewenste resultaat oplevert weet ik ook maar al te goed. Ik spreek dan ook met mijzelf af dat ik dit niet meer ga doen. Toch betrap ik mijzelf erop dat, ondanks dat ik wel beter weet, toch af en toe een momentje heb waar ik mijzelf even laat gaan.....Geheel schuldig! 

 Herkenbaar?


LIKE & SHARE! Ondeugende Spruit is te volgen via Facebook, Instagram, Pinterest of Bloglovin'

1 opmerking:

  1. Iedere moeder schreeuwt denk ik wel eens. Je bent tenslotte ook een mens!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen